Νίκος Βουρλιώτης: Ο γνωστός μουσικός και τραγουδιστής βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» και αναφέρθηκε στον Γιώργο Μαζωνάκη
Μια συνεργασία που, όπως αποκάλυψε, δεν ήταν αποτέλεσμα σχεδιασμού αλλά προέκυψε σχεδόν φυσικά, θυμήθηκε ο Νίκος Βουρλιώτης μιλώντας για τη συνύπαρξή του με τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Νίκος Βουρλιώτης: Η συνεργασία με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο γνωστός μουσικός και τραγουδιστής βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» και αναφέρθηκε στη δημιουργία του «Θέλω να γυρίσω στα παλιά», ένα τραγούδι που συνδέθηκε με την κοινή καταγωγή και τις εμπειρίες των δύο καλλιτεχνών.
Η συζήτηση, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στη μουσική. Ο Νίκος Βουρλιώτης έκανε ιδιαίτερη αναφορά στα βιώματα της εποχής και στον κοινωνικό διαχωρισμό που, όπως περιέγραψε, υπήρχε ανάμεσα στην Αθήνα και τα δυτικά προάστια.
Ο Νίκος Βουρλιώτης εξήγησε ότι η συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη δεν ήταν κάτι που κυνήγησε ο ίδιος. Αντίθετα, προέκυψε μέσα από μια πρόταση του τραγουδιστή για κοινή περιοδεία.
Στην πορεία, οι δύο καλλιτέχνες αναζήτησαν έναν τρόπο ώστε να παρουσιάζουν μαζί κάτι επί σκηνής, γεγονός που οδήγησε τελικά στη δημιουργία ενός τραγουδιού που θα τους ένωνε καλλιτεχνικά.
«Ενώ όλα τα υπόλοιπα τα είχα προσπαθήσει πολύ, τη συνεργασία με τον Γιώργο Μαζωνάκη δεν την προσπάθησα, προέκυψε. Υπήρξε τότε μια πρόταση από την πλευρά του Γιώργου να κάνουμε μια περιοδεία μαζί. Και στο πλαίσιο της περιοδείας είπαμε ότι πρέπει κάποια στιγμή να βγαίνουμε και να λέμε κάτι μαζί», είπε αρχικά ο Νίκος Βουρλιώτης.
Η ιδέα πίσω από το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά»
Η ανάγκη να υπάρξει ένα κοινό μουσικό σημείο αναφοράς έφερε στο προσκήνιο την ιδέα ενός τραγουδιού που θα μπορούσε να εκφράσει και τους δύο.
Για τον Νίκο Βουρλιώτη, η κοινή τους αφετηρία ήταν το στοιχείο που τους ένωσε περισσότερο. Την περίοδο εκείνη ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν 26 ετών και ο ίδιος 28, ενώ και οι δύο είχαν μεγαλώσει στα δυτικά προάστια.
«Εκεί, λοιπόν, δημιουργήθηκε η ανάγκη να γραφτεί ένα τραγούδι, με το οποίο να «συναντηθούμε». Εντάξει, τι άλλο θα μπορούσε να είναι κοινό στοιχείο, το οποίο να μπορούν να συναντηθούν δύο άνθρωποι, 26 ο Γιώργος, 28 εγώ, εκτός από τη γειτονιά τους, την κοινή τους γειτονιά; Το σημείο αναφοράς!».
Η κοινή γειτονιά αποτέλεσε, έτσι, το βασικό στοιχείο γύρω από το οποίο χτίστηκε η καλλιτεχνική τους συνάντηση.
«Ήταν ένα άτυπο Απαρτχάιντ»
Από τη μουσική, η συζήτηση πέρασε στα προσωπικά βιώματα του Νίκου Βουρλιώτη και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονταν παλαιότερα οι κάτοικοι των δυτικών προαστίων.
Ο ίδιος περιέγραψε τον διαχωρισμό που υπήρχε ως ιδιαίτερα έντονο, χρησιμοποιώντας μάλιστα τον όρο «άτυπο Απαρτχάιντ» για να αποτυπώσει το μέγεθος της κοινωνικής απόστασης που βίωνε η περιοχή.
«Η γραμμή του ποταμού, που χώριζε την Αθήνα με τα δυτικά προάστια, ήταν ένα άτυπο Απαρτχάιντ, με κάποιο τρόπο έκανε έναν διαχωρισμό που ήταν πολύ σκληρός και δεν είμαι υπερβολικός σε αυτό που λέω. Με τα χρόνια, όλα αυτά διαφοροποιήθηκαν, άλλαξε η κοινωνία μας, άλλαξαν τα δεδομένα.
Εμείς ζήσαμε αυτό το ρατσισμό, υπήρχαν πολλοί στη γειτονιά που δεν έλεγαν ότι είμαστε από την Αγία Βαρβάρα, δεν τολμούσαν. Δεν τολμούσαν να πουν ότι είμαστε από τον Κορυδαλλό, γιατί η αντίδραση θα ήταν “από μέσα;”».
