«Δεν έχουμε αριστερή κυβέρνηση, αλλά χαλαρή κεντροδεξιά» δηλώνει ο Αιμίλιος Χειλάκης, προσθέτοντας ότι το πελατειακό κράτος στην Ελλάδα συνεχίζει να υφίσταται.
Ειδικότερα, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Παραπολιτικά», ο ηθοποιός δήλωσε τα εξής:
Εφόσον ζούμε σε εποχή αριστερής κυβέρνησης δεν θα έπρεπε, εδώ και τώρα, να πνέει ένας άνεμος αλλαγής στην ελληνική κοινωνία;
Βρισκόμαστε και εργαζόμαστε σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον παγκοσμίως. Το να μιλάμε για αριστερή κυβέρνηση θα είχε νόημα αν μιλούσαμε για ριζοσπαστική κυβέρνηση όμως οι πολιτικές των κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια είναι κεντροδεξιάς αντίληψης. Δεν μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε για κάτι διαφορετικό, μιλάμε για κάτι εξαιρετικά κοινό στον ευρωπαϊκό χώρο. Θα μιλάγαμε επίσης για κάτι διαφορετικό αν το «όχι» του λαού είχε πραγματικά εισακουστεί ως όχι.
Πρέπει να δούμε ξανά τι είναι ο κοινωνιστής. Αριστερός είναι ο σοσιαλιστής, ο κοινωνιστής, το social και το common έχει να κάνει με το κοινό. Αριστερός, σοσιαλιστής, κομμουνιστής είναι ένας άνθρωπος που θέλει το κοινωνικό κράτος. Δεν μπορείς να έχεις κοινωνικό κράτος όταν έχεις μνημόνιο και ιδιωτικοποιήσεις. Δεν μπορεί να υπάρξει αριστερή κυβέρνηση όταν έχει πρακτικές ιδιωτικοποίησης. Άρα ας μη μιλάμε για αριστερή κυβέρνηση, ας μιλήσουμε για μια προσπάθεια χαλαρής κεντροδεξιάς κυβέρνησης. Το κοινωνικό κράτος μπορεί να το ευαγγελίζεται ένας αριστερός αλλά θέλει και τα μέσα και για επιτευχθεί.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προλάβει να προσαρμοστεί σε αυτή την απόσταση της ιδεολογίας του με την πραγματικότητα. Μπορεί να υπηρετήσει την αλλαγή του;
Μάλλον όχι. Κανονικά, για να τελειώνουμε, ας συνασπιστεί όλη η κοινωνική ζωή της Ελλάδας. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε και Νέα Δημοκρατία και ΠΟΤΑΜΙ και ΠΑΣΟΚ όταν είναι της ίδιας αντίληψης κόμματα. Ας δεχτούμε πως είναι μονοκομματική η πολιτική στην Ελλάδα και τζάμπα ρίχνουμε την ψήφο μας! Είναι προσχηματικό το να έχεις κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που δεν έχει καμιά διάφορα με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.
Είστε υπέρ της επιστροφής στη δραχμή;
Είμαι υπέρ της κατάργησης του ευρώ. Πρέπει κάθε χώρα να έχει το δικό της νόμισμα. Το να γυρίσουμε μόνοι μας στο ευρώ είναι καταστροφή. Είναι γελοίο το δίλημμα δραχμή ή ευρώ… Δεν μπορεί ένα κοινωνικό κράτος να έχει ένα σκληρό νόμισμα που ορίζει την πολιτική του. Αυτό ισχύει όχι μόνο για εμάς αλλά για όλη την Ευρώπη, όλη η Ευρώπη δεινοπαθεί σήμερα με το ευρώ.
Σας ακούω να μιλάτε για κοινωνικό κράτος. Η αλήθεια είναι όμως πως πρόκειται για ένα πρόβλημα χρόνων στην Ελλάδα, δεν καταφέραμε να έχουμε κοινωνικό κράτος πολύ πριν το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά μάλλον φοροεισπρακτικό κράτος. Γιατί μας συνέβαινε πάντα αυτό;
Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε και ήταν πολιτική η δολοφονία του. Θέλησε να φτιάξει ένα κοινωνικό κράτος, δεν τον άφησαν όμως οι Κοτζαμπάσηδες, που επιζητούσαν το πελατειακό κράτος. Αυτό το πελατειακό κράτος από το 1824 δεν άλλαξε ποτέ. Χάθηκαν πολλές ευκαιρίες. Η αληθινή πολιτική άνοιξη στην Ελλάδα ξέρετε δεν είναι το κόμμα πολιτική άνοιξη που δημιουργήθηκε από μια αποστασία, αλλά μια εποχή στην Ελλάδα από το 1955 μέχρι το 1965. Πήραμε τότε βραβεία Νόμπελ, Οσκαρ. Ο Κάρολος Κουν έπαιρνε ευρωπαϊκά θεατρικά βραβεία. Είχαμε μεγάλους μουσικούς, καλλιτέχνες. Αυτή η δραστηριότητα αποδείκνυε πως κάποιοι ήθελαν κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα. Από τότε και μετά χάσαμε την ευκαιρία. Το πελατειακό, λαϊκίστικο κράτος της εποχής του ΠΑΣΟΚ μετά το 1987 δεν το είχαμε ούτε με τη σκληρή δεξιά.
