Για τη σχέση του με την Ήβη Αδάμου, για το αν η απόσταση την επηρεάζει και για το αν υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις για καριέρα
των παιδιών από το “The voice”, μίλησε σε συνέντευξή του στο κυπριακό περιοδικό “Down Town”, ο Μιχάλης Κουινέλης.
“Η Αλεξανδρούπολη είναι το σπίτι μου. Μένω και στην Αθήνα, αλλά το σπίτι μου είναι εκεί. Έχω φίλους από το σχολείο κιόλας και είναι η καλύτερή μου, όταν μαζευόμαστε σε κουτούκια και ταβερνούλες και πίνουμε κρασάκια και τσίπουρα. Η ζωή μου τσουλάει εκεί, όπως τσούλαγε πάντα. Εκεί είναι οι φίλοι και η οικογένειά μου”, τόνισε ο Μιχάλης Κουινέλης, ενώ αναφερόμενος στη σχέση του με την Ήβη Αδάμου και αν αυτή επηρεάζεται από την απόσταση, επισήμανε: “Νομίζω ναι, αλλά μόνο προς το καλύτερο! Η απόσταση δυναμώνει τη σχέση, δεν την αφήνει να ρουτινιάσει. Σου λείπει ο άλλος πιο πολύ. Όποτε μπορώ κατεβαίνω εγώ και όποτε μπορεί έρχεται κι εκείνη αρκετά συχνά. Προτιμώ να μου λείπει συνέχεια η Ήβη, παρά να είμαστε συνέχεια μαζί και να κουραστούμε. Νομίζω πως οι δυσκολίες ενώνουν τα ζευγάρια. Οι ευκολίες τα χωρίζουν. Στα δύσκολα φαίνεται το ήθος, η υπευθυνότητα και η αγάπη του κάθε ανθρώπου. Και η συνέπειά του, φυσικά. Έτσι δοκιμάζεται ο άλλος και «διαβάζεται» ευκολότερα και η συμπεριφορά του. Άσε που, με αυτό τον τρόπο, βλέπεις αν θες να είσαι με τον άλλον, αν υπάρχει ουσιαστικός λόγος που σας ενώνει”.
Τι είναι όμως αυτό που αγαπάει περισσότερο στην Ήβη Αδάμου;
“Τον επαγγελματισμό της, την προσέγγισή της στα πράγματα, το ότι είναι πολύ ώριμη, παρά το μικρό της ηλικίας της και ότι στα δύσκολα είναι αντράκι και αντεπεξέρχεται. Τη θεωρώ στήριγμά μου, γιατί μου απέδειξε ότι μπορείς να βασιστείς πάνω της σε μία δύσκολη κατάσταση. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό”, δήλωσε ο Μιχάλης, ενώ αναφερόμενος στο αν είναι εφικτό να κάνει δισκογραφία κάποιος από τη στιγμή που κερδίσει το «The Voice», επισήμανε “κοίτα, αυτό είναι κάτι το οποίο μου το ρωτούν συχνά τα παιδιά στην ομάδα μου. Είναι περισσότερο υποψιασμένοι και καταλαβαίνουν ότι η τηλεόραση βοηθάει για να βγεις μπροστά και να κάνεις κάτι. Τους κοιτάζω στα μάτια και, από τη μία χαίρομαι που έχουμε τόσο καλές φωνές, όμως από την άλλη, σκέφτομαι πώς θα μπορέσουν όλες αυτές οι καλές φωνές να απορροφηθούν στον χώρο μας. Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα, αλλά τους εύχομαι να βρουν τα τραγούδια που θα τους αναδείξουν. Τότε θα βρουν την άκρη τους. Πρακτικά, κάποτε υπήρχαν πολλοί άνθρωποι στις δισκογραφικές και αυτό βοηθούσε πολύ στο να προωθήσει κάποιος τη δουλειά του, τώρα χρειάζεται πολλή προσωπική δουλειά. Ο κάθε καλλιτέχνης πρέπει να προσπαθήσει αρκετές φορές σε σχέση με κάποιον που ξεκινούσε πριν από 15 χρόνια”.
