Γιώργος Νταλάρας: Η τελετή κορυφώθηκε με την ανάγνωση των επικήδειων λόγων από τη Χαρούλα Αλεξίου και του καλλιτέχνη
Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, εψάλη η εξόδιος ακολουθία για τη Μαρινέλλα στη Μητρόπολη Αθηνών.
Όσα είπαν Γιώργος Νταλάρας και Χάρις Αλεξίου
Η οικογένεια, οι φίλοι και οι συνάδελφοι της μεγάλης ερμηνεύτριας συγκεντρώθηκαν για να την αποχαιρετήσουν για τελευταία φορά.
Η τελετή κορυφώθηκε με την ανάγνωση των επικήδειων λόγων από τη Χαρούλα Αλεξίου και τον Γιώργο Νταλάρα, οι οποίοι μέσα από τα λόγια τους απέδωσαν φόρο τιμής στη διαχρονική της προσφορά στο ελληνικό τραγούδι, συγκινώντας όλους τους παρευρισκόμενους.
«Μαρινέλα μου, είναι πολύ βαρύ και δύσκολο αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή. Μου το ζήτησες όμως και δεν μπορώ να το αρνηθώ. Ξέρω ότι δεν ήθελες τα πολλά λόγια… Και γιατί να τα πω, άλλωστε; Υπάρχει άνθρωπος που δεν σε ξέρει; Δεν ξέρει τα τραγούδια σου; Την ιστορία σου; Την περιπετειώδη πορεία σου, που δεν ήταν καθόλου εύκολη;
Μια ζωή γεμάτη περιπέτειες και ανατροπές. Άνοιξες πόρτες, έσπασες ταμπού, γκρέμισες κάστρα. Ήσουν γενναία, ανατρεπτική, μοναδική και επίμονη μέχρι το τέλος, δημιουργώντας έτσι ένα πρότυπο που ακολούθησαν οι επόμενες γενιές. Δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ με πόσο μεγάλο θαυμασμό και σεβασμό μιλούσες για τις μεγάλες φωνές πριν από σένα. Και έπειτα, όταν μου μιλούσες για τη Βίκυ Μοσχολιού και τα εκπληκτικά τραγούδια που τραγούδησε, και μετά για τη Χαρούλα μας.
Θέλω ακόμα να σου θυμίσω, σαν μουσικός, ότι κατάφερες κάτι απίστευτο. Οι δεύτερες φωνές σου να ακούγονται σαν πρώτες, και να είναι αδιανόητο να φανταστεί κανείς ότι στα τραγούδια που τραγουδάς, αν φύγει η φωνή σου, τα τραγούδια δεν θα ‘ναι ποτέ ίδια. Όταν σε ρώτησα “Βρε μάνα, πώς τα κάνεις όλα αυτά; Πώς παίρνεις τέτοιο ρίσκο;”, μου απάντησες “Η ανάγκη, αγόρι μου”.
Μαρινέλλα, εσύ δεν πέθανες προχθές. Έφυγες, πέταξες πάνω στη σκηνή του Ηρωδείου, τον περασμένο Σεπτέμβρη, σαν αρχαία τραγωδός, σαν την Εκάβη, όπως σε βάφτισε ο Μίνως Βολανάκης πριν από χρόνια. Προχθές όμως, Μαρινέλα, για μένα, πέθανε η δεύτερη μάνα μου. Αυτή που με πήρε παιδάκι σχεδόν από το χέρι και με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου. Τζωρτίνα, Τίμο, Μελίνα, Δημητράκη, να είστε περήφανοι, όπως ήταν κι εκείνη για σας. Καλό ταξίδι, μάνα. Και καλή τύχη όπου κι αν πας», είπε ο Γιώργος Νταλάρας.
Από την πλευρά της η Χάρις Αλεξίου είπε:
«Μέσα στη γλύκα του φθινοπώρου, στις 25 Σεπτεμβρίου 2024, πάνω στην ωραιότερη σκηνή της χώρας, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Το Ηρώδειο. Εκεί που κάθε Έλληνας και ξένος καλλιτέχνης ποθεί να εμφανιστεί. Στη σκιά της Ακρόπολης, στη σκιά του Παρθενώνα. Εκεί διάλεξες, Μαρινέλλα, αρχόντισσά μας, να τραγουδήσεις α καπέλα το μεγάλο αντίο σου. Άφησες την τελευταία σταγόνα της φωνής σου στον βωμό του Ηρωδείου. Έκλεισες τα μάτια σου και δεν μας ξανατραγούδησες. Και χτυπούσε ακόμα η καρδιά σου.
Ο κόσμος που σε λάτρεψε, όμως, δεν σε άφηνε να φύγεις. Δεν σου επέτρεπε να τον αφήσεις. Περίμενε να επιστρέψεις, γιατί έτσι τον είχες μάθει. Να παίζεις μαζί του με τα πήγαινε-έλα σου. Όλη η Ελλάδα μιλάει για σένα, και οι τραγουδιστές της χώρας είναι εδώ να σε τιμήσουν. Και όχι μόνο οι συνάδελφοί σου οι τραγουδιστές, αλλά οι συνάδελφοί σου οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες σου, οι συγγραφείς σου, οι μουσικοί σου, οι ηχολήπτες σου, οι φωτιστές, οι χορευτές, η παραγωγή, οι μοδίστροι, οι μακιγιέρ, οι κομμωτές, οι μετρ, οι δημοσιογράφοι. Και όλος ο πολιτικός κόσμος της χώρας.
Μιλάει για σένα όλος ο Ελληνισμός που κατοίκησε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, και που τον κατέκτησες κι αυτόν.
Μιλάμε με λόγια αληθινά, λατρευτικά. Σε λένε εμβληματική τραγουδίστρια, πολλοί σε λένε μάνα, σε λένε φίλη, σε λένε εξαιρετική συνάδελφο, σε λένε γενναιόδωρη, δασκάλα, αιώνια φωνή, γυναίκα με τσαγανό. Μιλάνε για το χιούμορ σου, το νοιάξιμό σου για τους αδύναμους και την ευγνωμοσύνη που νιώθουν όσοι σε γνώρισαν και είναι οι νεότεροι, για όσα τους δίδαξες.
Ένας φίλος είπε, «όποιον δεν τον αγκάλιασε η Μαρινέλλα και όποιον δεν του έσφιξε το χέρι, τίποτα δεν ένιωσε απ’ την αγάπη της». Το φως σου το λάβαμε όμως κι από μεγάλες αποστάσεις. Μαρινέλλα μου, καπετάνισσα. Αυτή η φωνή από ποια κρυστάλλινη πηγή γεννήθηκε; Σήμερα κάνω κάτι που δεν είχα ποτέ φανταστεί πως θα κάνω. Στην πρώτη μου ακρόαση, πέρασα με δικό σου τραγούδι.
Και τώρα καλέστηκα από το παιδί σου να μιλήσω για τις χάρες σου, εδώ μπροστά σου, και μπροστά σε τόσους αγαπημένους σου, που έχετε ζήσει και έχετε μοιραστεί πολλά περισσότερα. Για όσους συνεργαστήκαμε μαζί σου, ήσουν ένα δώρο μεγάλης αξίας. Μας πλούτισες με πολύτιμες αναμνήσεις, κυρά μου, το καταλαβαίνεις; Θυμάμαι στο αφιέρωμά μας στη Βίκυ Μοσχολιού, ήμασταν δέκα τραγουδίστριες και σε είχαμε κορυφαία. Πόσο όμορφη ήσουνα. Σε θυμάμαι στην τελετή των Ολυμπιακών Αγώνων, να ανοίγεις τα χέρια σου σαν να ήθελες να πετάξεις. Κι εκεί κορυφαία. Κορυφαία και άλλοτε ταπεινή.
Έκανα μια γιορτή στο σπίτι μου μια μέρα, και θυμάμαι πως μπήκες μέσα σαν βασίλισσα, φορώντας μια χρυσή χάρτινη κορώνα, και κρατούσες για μένα ένα πλαστικό διάδημα, γιατί θέλαμε να είμαστε οι πριγκίπισσες. Αγκαλιαστήκαμε και γελάσαμε πολύ. Και όλοι έτσι θέλουμε να σε θυμόμαστε. Να γελάς, μ’ αυτή την κρυστάλλινη φωνή, και να είσαι η βασίλισσά μας. Γιατί σου άρεσε πολύ να γελάς, Μαρινέλλα. Να γελάς, να κουβεντιάζεις, να τραγουδάς. Και να αγαπάς. Να αγαπάς πολύ« ήταν ο σπαρακτικός επικήδειος της Χαρούλας Αλεξίου.
