Για τα παιδικά του χρόνια, αλλά και αυτά της δημοσιογραφίας μίλησε ο Σταύρος Θεοδωράκης.
Ειδικότερα, σε συνέντευξή του στην εδημερίδα “Παραπολιτικά” δήλωσε:
Βγάλατε αρκετά λεφτά από την τηλεόραση;
Αρκετά αλλά δεν μας τα χάριζαν. Οι Πρωταγωνιστές ήταν η δημοφιλέστερη εκπομπή στο νεανικό και στο γυναικείο κοινό και είχε τα περισσότερα διαφημιστικά έσοδα στην βραδινή ζώνη. Έτσι μπορούσα και διεκδικούσα λεφτά για μένα και για τους συνεργάτες μου και βέβαια και για την παραγωγή της εκπομπής, για να μπορούμε κάθε χρόνο να είμαστε και καλύτεροι.
Το Αλάτσι πως προέκυψε;
Πάντα στήναμε μεγάλα τραπέζια με φίλους. Μια χρονιά στα γενέθλια μου τους πήγα σε ένα κρητικό εστιατόριο. Αυτοί εντυπωσιάστηκαν αλλά εγώ ήξερα ότι για τα κρητικά δεδομένα ήταν χάλια. Εκεί τους υποσχέθηκα να ανοίξω ένα αληθινό κρητικό μαγαζί για να καταλάβουν πως τρώμε στο νησί. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Κάθε εβδομάδα ερχόταν από τα Χανιά ένα φορτηγό γεμάτο προϊόντα. Από κατσίκια έως σταμναγκάθι.
Βγάλατε πολλά λεφτά από το Αλάτσι;
Λεφτά δεν βγάλαμε αλλά περάσαμε πολύ καλά. Για να βγάλεις «πολλά λεφτά», όπως λέτε, πρέπει να κλέβεις τον πελάτη ή τον εργαζόμενο ή το κράτος. Εμείς δεν κλέβαμε κανέναν. Είχαμε 25 παιδιά στο ΙΚΑ. Σκεφθείτε ότι στα δέκα χρόνια που είχαμε το Αλάτσι δεν είχαμε καμία παράβαση από εφορία, ΙΚΑ, υγειονομικό. Και υπήρξε και μήνας που ερχόταν 2 φορές το ΣΔΟΕ, γιατί πολλοί ήταν αυτοί που σκεφτόντουσαν «πάμε στο μαγαζί του Θεοδωράκη να βρούμε μια παράβαση, να γίνει μεγάλο θέμα».
Ο πατέρας σας είχε περίπτερο;
Όχι. Ένα πάγκο είχε στα παλιά δικαστήρια στο Αρσάκειο, δίπλα από το Σανταρόζα. Είχε χτυπήσει στο στρατό και έτσι πήρε μια άδεια μικροπωλητή ως «ανάπηρος πολέμου σε καιρό ειρήνης». Καμιά φορά πήγαινα και τον βοηθούσα. Εκεί γνώρισα όλους τους μεγάλους δικηγόρους της δεκαετίας του ’70 και του ’80 μαζί και τους μεγαλύτερους εγκληματίες. Αλλά αυτούς με χειροπέδες.
Τι πουλούσατε;
Κουλούρια, τσίχλες, σοκολάτες. Και είχαμε και τηλέφωνο. Ένα από εκείνα τα βαριά μαύρα τηλέφωνα που ο κόσμος έκανε ουρά για να τηλεφωνήσει.
