«Δεν έχω ”κλειδώσει” ως γυναίκα, γιατί είναι σαν να λέω ότι έχω πεθάνει» δηλώνει η Κάτια Δανδουλάκη, σε μια άκρως αποκαλυπτική και ενδιαφέρουσα συνέντευξη…
Η γνωστή ηθοποιός μίλησε στο περιοδικό «YOU» για τις δύσκολες στιγμές που πέρασε από την κατάθλιψη, όταν έφυγε από τη ζωή ο επί χρόνια σύντροφός της Μάριος Πλωρίτης, ενώ παράλληλα αποκάλυψε τα μυστικά που την κάνουν να δείχνει νέα και όμορφη, καθώς και ότι έχει κάνει botox…
Διαβάστε χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τη συνέντευξή της:
Φέτος σε βρίσκουμε στην παράσταση «Μάντεψε ποιος θα πεθάνει απόψε» στο θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη», που κάνει μεγάλη επιτυχία. Μπορείς να μου πεις δυο λόγια για το έργο…
«Eίναι μια ανατρεπτική αστυνομική κομεντί όπου μια γυναίκα τηλεφωνεί στην Αστυνομία να δηλώσει την εξαφάνιση του άντρα της που λείπει από το σπίτι εδώ και τρεις μέρες, μετά από έναν καβγά που είχαν. Ξαφνικά, όμως, εμφανίζεται κάποιος άγνωστος και της συστήνεται ως ο άντρας της! Από εκεί και πέρα ξεκινά ένα έξυπνο παιχνίδι όπου ο θεατής προσπαθεί να βρει εναγωνίως τον ένοχο».
Είσαι μια γυναίκα που πάντα δεχόσουν το θαυμασμό. Ποια είναι τα μυστικά της ομορφιάς σου;
«Είμαι από μικρή πολύ πειθαρχημένη στη διατροφή μου και το έμαθα από τη μητέρα μου αυτό. Στρατιωτικά πειθαρχημένη, θα έλεγα. Έτρωγα πάντα υγιεινά, χωρίς λιπαρά και τηγανητά. Μόνο στα κρυφά κανένα ”βρόμικο” ή καμιά διατροφική γουρουνιά! Είναι τρόπος ζωής αυτός. Επίσης από τα δεκαπέντε μου χρησιμοποιώ κρέμες, απλές κρέμες φαρμακευτικές, και δεν κάνω τίποτα παρεμβατικό που θα παραμορφώσει το πρόσωπό μου. Έχω κάνει, βέβαια, botox από τα σαράντα μου και το είπα και στις φίλες μου, δεν το έκρυψα ποτέ. Δεν θα έκανα όμως ποτέ πλαστική και τίποτα που θα μπορούσε να αλλοιώσει την έκφρασή μου. Θέλω το πρόσωπό μου να μοιάζει φρέσκο χωρίς να είναι παραμορφωμένο».
Πέρυσι έκανες γυρίσματα στην Κύπρο, θέατρο, τηλεόραση και ξέρω ότι έπαθες υπερκόπωση…
«Με το που έφυγε ο Μάριος Πλωρίτης από κοντά μου, έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά, γιατί δεν ήθελα να προλαβαίνω να σκέφτομαι! Δούλευα 20 ώρες το 24ωρο. Αυτό κάποια στιγμή με εξόντωσε και έπαθα για πρώτη φορά στη ζωή μου κατάθλιψη. Ευτυχώς την κατάλαβα σε πολύ αρχικό στάδιο, την έβαλα κάτω και την πάτησα, γιατί δεν είμαι άνθρωπος της απαισιοδοξίας. Εγώ κοιτάζω τον ήλιο πάντα, μου αρέσει το φως και απεχθάνομαι το σκοτάδι. Αντιμετώπισα το πρόβλημα στη ρίζα του και σε έναν-δυο μήνες βρήκα ξανά τον εαυτό μου».
Παραδέχτηκες δημόσια ότι πήγες σε ειδικό…
«Ζήτησα βοήθεια γιατί δεν αναγνώριζα πλέον τον εαυτό μου. Εγώ δεν είμαι άνθρωπος να κάθομαι όλη τη μέρα στον καναπέ και να κοιτάζω το ταβάνι και να μην θέλω να ακούσω για θέατρο. Να μη θέλω να δω άνθρωπο και να μην απαντάω στο τηλέφωνο! Ξέρεις έχουμε ένα κόμπλεξ με αυτά τα πράγματα… Η κατάθλιψη ουσιαστικά είναι μια γρίπη, εκτός αν είναι χρόνια κατάσταση. Βέβαια είναι και σημάδι των καιρών, το βλέπουμε κάθε μέρα γύρω μας. Η έλλειψη δουλειάς, ονείρων, στόχων οδηγούν στην κατάθλιψη που πρέπει όμως να γιατρεύεται αμέσως. Κι αν μόνος σου δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις, δεν πρέπει να το κρύβεις αλλά να το μοιράζεσαι…».
