Η επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Ωχ, τα νεφρά μου» πραγματοποιήθηκε στις 22 Απριλίου, σε μια βραδιά γεμάτη συγκίνηση και θερμή ανταπόκριση από το κοινό, που κατέκλυσε την αίθουσα και αγκάλιασε το έργο από την πρώτη στιγμή.
Στη σκηνή της «Ωχ, τα νεφρά μου», ο Μπούλης και ο Μητσάρας, δύο καλοσυνάτα ανθρωπάκια της ίδιας περίπου ηλικίας —κάτι περισσότερο από αδέλφια— ζωντάνεψαν μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία. Γνωρίστηκαν χρόνια πριν σε ένα ορφανοτροφείο και από τότε δεν αποχωρίστηκαν ποτέ, με τη σχέση τους να αποτελεί τον συναισθηματικό πυρήνα της παράστασης.
Η δράση εκτυλίχθηκε στην άθλια αποθήκη όπου ζούσαν, έναν χώρο που αποδόθηκε με ρεαλισμό και ευαισθησία, λειτουργώντας ταυτόχρονα ως σπίτι αλλά και ως χώρος συγκέντρωσης αντικειμένων που μάζευαν από τους δρόμους. Εκεί, οι δύο ήρωες είχαν για μοναδική συντροφιά ο ένας τον άλλον.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικές στη «Ωχ, τα νεφρά μου» ήταν οι σκηνές στο καφενεδάκι της Πλατείας Θεάτρου, όπου κάθε μεσημέρι σταματούσαν για τον καφέ τους. Η παρουσία ενός καλοντυμένου κυρίου, που καθόταν σχεδόν δίπλα τους την ίδια ώρα και τους χαμογελούσε, δημιούργησε μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και προσμονής.
Η κορύφωση ήρθε το τελευταίο Σάββατο, όταν ο άγνωστος άνδρας τους απηύθυνε για πρώτη φορά τον λόγο, λέγοντάς τους μια απλή καλημέρα. Η στιγμή αυτή γέμισε τους δύο ήρωες με συγκίνηση και ελπίδα, καθώς πίστεψαν πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι. Ωστόσο, το κοινό παρέμεινε με την αίσθηση ότι πίσω από αυτή την ευγένεια κρυβόταν κάτι περισσότερο, στοιχείο που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.
Δείτε φωτογραφίες:
