Τι νοσταλγεί από την παλιά του ζωή αποκάλυψε ο Πέτρος Κωστόπουλος, η ζωή του οποίου άλλαξε τα τελευταία χρόνια μετά το κλείσιμο της ΙΜΑΚΟ.
«Ο ίδιος άνθρωπος παραμένεις, αλλά είσαι πολύ στενοχωρημένος. Συνήθως οι άντρες που τους συμβαίνει μια οικονομική καταστροφή μετά τα 50 πεθαίνουν και βιολογικά. Ο άνθρωπος μαραζώνει και χρειάζονται πάρα, πάρα, πάρα πολλές εξωγενείς ενέσεις για να τα βγάλει πέρα. Να νιώσεις αγάπη, ενδιαφέρον, παρέα. Κυρίως να βλέπεις μάτια παιδιών που σε κοιτάνε και λένε “πιστεύουμε σε σένα”. Άλλον κριτή δεν έχω πια. Κλείσαμε. Τι χειρότερο να ακούσω; Πήγα στον πάτο. Πέρασα και τους εννιά κύκλους της Κόλασης του Δάντη. Δεν ξέρω τι άλλο μου επιφυλάσσει η μοίρα. Ακόμη, πάντως, δεν τα ‘χω βγάλει πέρα. Αλλά είμαι λίγο καλύτερα. Τώρα δεν θέλω να πηδήξω από το παράθυρο.
Στα μεγάλα τραύματα το ζήτημα είναι να καταλάβεις τι έγινε, να το αποδεχτείς, να υπάρξει μια περίοδος ανάρρωσης και μετά να αρχίσεις να ξαναχτίζεις τον εαυτό σου, τον χαρακτήρα, τη δουλειά σου. Αυτή τη στιγμή είμαι ανάμεσα στο δεύτερο και το τρίτο στάδιο», δήλωσε ο Πέτρος Κωστόπουλος σε συνέντευξή του στο «Πρώτο Θέμα», προσθέτοντας «Δεν νοσταλγώ τίποτα. Δεν μου λείπουν οι 500 υπάλληλοι, τα 20 περιοδικά, τα 3 ραδιόφωνα, τίποτα, τίποτα, τίποτα. Μου λείπει η δυνατότητα να κάνω μερικά πράγματα από εκείνα που έκανα. Όπως τα ταξίδια. Δεν πηγαίνω πια ταξίδια. Είχα μάθει να κάνω ωραία ταξίδια. Ήταν η καλύτερη διαφυγή. Έφευγα 10 φορές τον χρόνο να πάω κάπου. Τώρα δεν γίνεται. Αυτό μου λείπει πάρα πολύ. Αλλά τίποτα άλλο. Τι να σου λείψει στην Ελλάδα σήμερα; Έχουμε καταντήσει έτσι που δεν μπορεί να σου λείψει τίποτα. Πρέπει να είσαι πολύ χοντρό ψώνιο για να θες να κάνεις εξτραβαγκάντζες. Δεν νοσταλγώ τίποτα, δεν θα ξανάκανα τίποτα».
