Ένα οδοιπορικό ταξιδιωτικό όπου δέκα άνθρωποι ξεφεύγοντας απ’ την καθημερινότητά τους, ψάχνουν την ιστορία, τις μνήμες, τη φαντασία, την περιπλάνηση και την παραπλάνηση. Η «Έξοδος προς την Καππαδοκία», το νέο βιβλίο της Στέλλας Παναγιωτοπούλου από τις εκδόσεις Ροδακιό, είναι ένα ταξίδι αναψυχής που τελικά οδηγεί στην αποκάλυψη ενός άλλου εαυτού, ένα ταξίδι στην αυτογνωσία.
Με σπουδές στο London School of Economics σε κοινωνιολογία και πολιτικές επιστήμες, η Στέλλα Παναγιωτοπούλου ασχολήθηκε για έναν καιρό με τη δημοσιογραφία και το 1998 κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο, μια νουβέλα με τίτλο: ¨Τότε τον είδα για πρώτη φορά”. Η «Έξοδος προς την Καππαδοκία» είναι το δεύτερο βιβλίο της. Η συγγραφέας μίλησε στην Καίτη Θεοδωρίδου για το πρόσφατο συγγραφικό της πόνημα.
Πως ξεκίνησε η ιδέα γι’ αυτό το βιβλίο?
“Τρεις λέξεις ήτανε ο σπόρος του βιβλίου. Ξύπνησα ένα πρωϊ και είπα Καππαδοκία όπως Ιθάκη. Και απ’ αυτή την πρόταση ξεκίνησα. Φαντάστηκα ένα ταξίδι για την ανεύρεση μιας πατρίδας χαμένης ή ξεχασμένης ή μιας πατρίδας που δεν έχουμε ακόμα ανακαλύψει. Και δεν εννοώ απαραίτητα ένα γεωγραφικό τόπο αλλά ένα τόπο όπου γαληνεύει η ψυχή μας. Μπορεί να είναι ένας κοντινός μας άνθρωπος, ή μια βαθειά μας επιθυμία που είχαμε ξεχάσει ή ένας τρόπος ζωής ή μια αίσθηση για τον εαυτό μας. Καππαδοκία εντέλει είναι όπου αισθανόμαστε βαθειά καλά.”
Και γιατί τελικά διάλεξες την Καππαδοκία?
“Γιατί η Καππαδοκία έχει ένα μεγάλο πνευματικό φορτίο σαν τόπος για τους Έλληνες. Συνήθως ο τρόπος που αναφερόμαστε στην Καππαδοκία είναι νοσταλγικός, έχει μια μεγάλη δόση εξιδανίκευσης. Ήθελα να την κάνω ένα σύμβολο, μέσα από το στήσιμο αυτών των δέκα νέων ανθρώπων με τις διαφορετικές ιστορίες του καθενός, να διερευνήσω την πολυσήμαντη σχέση που μπορεί να έχει κάποιος με τον τόπο. Γιατί οι σχέσεις είναι πολυσήμαντες. “
Ταξίδεψες τελικά στην Καππαδοκία?
“Το ταξίδι έγινε όταν άρχισα να γράφω το βιβλίο. Έστησα τους χαρακτήρες μου και μετά ταξίδεψα για να πάρω την αίσθηση του τόπου.”
